Futbol bazen 30 pasın sonunda atılan golle kazanılır, bazen tek bir çalımla hatırlanır. Peki hangisi oyunu gerçekten anlatır?

Futbolun dili değişti.
Eskiden topu alan oyuncu sahnenin merkezindeydi. Bugün ise sahne kalabalık; herkesin rolü var, kimsenin doğaçlaması sınırsız değil. İşte bu yüzden modern futbol ile şov futbolu artık sadece bir tercih değil, iki ayrı dünya.
Şov futbolunda top ayağa geldiğinde tribün ayağa kalkar. Çünkü o an ne olacağı bilinmez.
Modern futbolda ise tribün sabırlıdır; bilir ki top dolaştıkça gol ihtimali artar.


Bir zamanlar Ronaldinho topu aldığında kimse pası düşünmezdi. Çalım atacaktı, risk alacaktı, bazen topu kaptıracaktı ama bir sonraki pozisyonda herkesi heyecalandıracaktı. Onu izlemek için skor değil, an beklenirdi. Futbol onun ayağında bir oyundu.
Bugün ise aynı özgürlüğü sahada bulmak zor. Çünkü modern futbol hata sevmez. Alan dar, zaman kısa, karar anlık. Topu fazla tutmak cesaret değil, risk olarak görülür.
Neymar bu iki dünyanın tam ortasında kaldı. Şov yapmak istediğinde alkış aldı, eleştirildiğinde ise “takımı yavaşlatıyor” denildi. Oysa Neymar’ın yaptığı şey, futbola eskiden ait bir refleksi hatırlatmaktı: Oyun cesaret ister. Şov futbolu bireyi öne çıkarır ama yalnızlaştırır. Modern futbol bireyi korur ama sınırlar.Bunun en net karşılığı, sistem futboludur.
Pep Guardiola futbolunda top yıldız değildir; yıldız, topun dolaşımıdır. Gol bir anın değil, bir sürecin ürünüdür. Dünya futboluna yeni bir tarz getirdi. Ancak bu tarz, birçok kesim tarafından ve bence de şov futbolunu bitirdi. Yeni tarz modern futbol, özellikle 2000’lerin başında futbolu izleyenler için hiç de iyi olmadı.25 pas sonunda atılan golde kimse tek bir ismi konuşmaz; “nasıl oynadılar” denir. 
Modern futbol kazanmayı öğretir. Şov futbolu hatırlanmayı.
Zinedine Zidane ise bu iki dili aynı anda konuşabilen ender oyunculardandı. Onun oyunu ne bağırırdı ne saklanırdı. Bir dokunuş, bir dönüş, bir kontrol… Şov vardı ama gösteriş yoktu. Sistem vardı ama ruh kaybolmazdı.
Bugün futbol daha hızlı, daha atletik, daha planlı.
Ama aynı zamanda daha temkinli.


Belki de asıl sorun şu:

Biz futboldan ne bekliyoruz?
Kupayı mı, hatıraları mı?
Skoru mu, hikâyeyi mi?
Kazananı mı, cesur olanı mı?
Bugün modern futbol bize başarıyı garanti etmiyor ama riski azaltıyor. Şov futbolu ise sonucu garanti etmiyor ama futbola ruh katıyor.
Ve işin en çarpıcı tarafı şu: Kazanan takımlar alkışlanıyor, ama yıllar sonra hatırlananlar genelde risk alanlar oluyor.
Şimdi soruyu sahaya bırakalım:
Bir maçı 1–0 kazanıp unutmak mı daha değerli, yoksa kaybetsen bile “iyi ki izlemişim” dedirten bir futbol mu?
Belki de gerçek cevap, tribünlerin susup sahaya baktığı o anlarda gizli. Top bir oyuncunun ayağına gelir, herkes nefesini tutar…
İşte futbol tam orada başlar.
Sizce?
Futbol kazanmak için mi oynanmalı, yoksa âşık olmak için mi?