Uzun zamandır Ankara’daki amatör futbol sahalarında, kulüp başkanlarının, yöneticilerin, sporcuların ve cefakâr taraftarların emeklerine şahitlik ediyoruz. Her biri, bu güzel oyunun bir parçası olmak için elinden geleni yapıyor. Fakat bazen bazı istenmeyen görüntüler, bu çabanın üzerine gölge düşürüyor. İşte bu yazıyı da tam bu noktada, küçük ama etkili bir farkındalık yaratma ümidiyle kaleme alıyorum.
Stadyumlar sadece bir maçın oynandığı beton yığınları değildir. Oralar aynı zamanda eğlencenin, birlikteliğin, kardeşliğin ve ailece vakit geçirmenin alanıdır. Özellikle annelerimizin ellerinden tutup getirdiği minik yavrularımızın tribünlerdeki gülen yüzlerini gördüğümde, futbolun ne kadar büyülü bir atmosfer sunduğunu bir kez daha hatırlıyorum. Ama bir de işin acı yanı var…
Tribünlerin bazı bölümlerinden yükselen ağza alınmayacak küfürler, hakaretler, saygı sınırlarını aşan davranışlar, işte o güzelim görüntüleri kirletiyor. Düşünün; ekranın bir köşesinde, annesiyle birlikte gelen bir çocuk sevdiği takımı heyecanla izlerken, yan tribünde duyduğu bir küfürle yüzü düşüyor. Oysa o statta sevinç olmalı, alkış olmalı, umut olmalı…
Buradan sormak istiyorum: Ailemizle birlikte statlara geldiğimizde duyduğumuz “ana-avrat” küfürleri karşısında, gerçekten hiç mi sıkılmıyoruz?
Kendi annesinin yanında utanmadan söylenemeyecek sözler, bir annenin tribünde çocuğuyla beraber olduğu bir anda nasıl bu kadar rahat söylenebiliyor?
Ben inanıyorum ki Ankara'da ve tüm Türkiye'de çok sayıda ulvi değerlere sahip sporseverimiz var. Onlardan tek ricam; bu kendini bilmezlere artık göz yummamaları. Statlarda küfür değil, alkış duyalım. Hakaret değil, fair-play konuşulsun. Öfke değil, çocukların neşesi yankılansın. Ve en önemlisi; Minik evlatlarını seyreden annelerin gülüşlerini izleyelim, kıymetini bilelim.
Ne dersiniz, bunu birlikte başarabilir miyiz?
Saygılarımla..