Yıllardır süregelen bir hikâye bu...
Bir yanıyla hüzün, bir yanıyla umut taşıyan; bazen sinir bozan, bazen yürek hoplatan...
Ankaragücü’nün hikâyesi.
Bir futbol kulübünden fazlası olduğunu, sadece bir forma ya da stat olmadığını bilen herkes için bu kulüp; koca bir yaşam tarzı.
Kızılcahamam kampından Eryaman tribünlerine uzanan yolculukta, kimler geldi kimler geçti... Ama bir şey hep aynı kaldı: Taraftarın inancı.
Yarın MKE Ankaragücü, Süper Lig’de ya da 1. Lig’de, hangi ligde olursa olsun; şehri temsil eden en güçlü sembollerden biri. Bürük bir derbi. Ankara'nın 2 dev çıkarı Gençlerbirliği ve Ankaragücü maçı.
Fakat son yıllarda yaşanan yönetimsel belirsizlikler, sportif başarısızlıklar ve ekonomik zorluklar bu kulübü derin yaralarla yüz yüze bıraktı.
Sahada mücadele eden oyuncular kadar, tribünde yumruğunu sıkan her taraftar da yorgun artık.
Ama işin garibi şu ki, ne kadar yorulsa da vazgeçemiyor insan.
Çünkü Ankaragücü dediğin şey biraz da “inat”tır.
Ligin dibindeyken bile “Biz bitti demeden bitmez” diye bağıran bir kitlenin arkasını döndüğünü ne gördük, ne de duyduk.
Yarın Eryaman Stadyumu’nda oynanacak aslında her maç, bir final gibi.
Genç bir oyuncunun forma aşkı, tribünde yaşlı bir amcanın gözyaşıyla birleşiyor bazen.
Ve bizler bu hikâyenin sadece izleyicisi değil, parçasıyız.Ve bu ligde kalacağız.
Yönetim mi?
Evet, onlar da bu sorumluluğun farkında olmalı. Bu kulübün geleceğini sadece saha içiyle değil, altyapısıyla, vizyonuyla, iletişimiyle de inşa etmeleri gerekiyor.
Çünkü Ankaragücü, günü kurtarmayla değil, yarını planlamakla ayağa kalkar.
Bugün belki işler yolunda gitmeyebilir.
Ama biz biliyoruz ki Ankaragücü, hep yeniden doğmayı bilen bir kulüptür.
Tıpkı başkentin gri havasında ansızın açan bir güneş gibi…
Külünden doğar, ayağa kalkar ve sahaya yine o sarı-lacivert hırsla çıkar.
Ve o gün geldiğinde, Eryaman'da daha sonra yine 19 Mayıs Standında yer gök inlediğinde…
İşte o zaman herkes anlayacak:
Bu kulüp kolay yıkılmaz. Bu inat kolay tükenmez.